Reisverslag voor landinformatie zie de onderstaande links:

• Ecuador (CIA The World Factbook)
• Galapagos (Galápagos National Park)

Kaart van Ecuador.

25/7/98

We komen aan op Schiphol Airport om 21.30 uur. Onze vlucht gaat om 23.45. We moesten twee uur van tevoren ons melden bij balie 16. Ad en Miek brachten ons weg, Marjan ging nog mee naar binnen. Vier groepsleden waren hier reeds gisteren om in te checken. Dit had te maken met een misverstand rond de vertrek data. In eerste instantie was de vlucht geboekt op de 24^ste juli. Doordat de luchtvaartmaatschappij een wijziging door voerde vertrekken we nu op Zaterdag 25^ste juli. De bevestiging die we ontvangen hadden met betrekking tot deze wijziging vermelde Vrijdag de 25^ste.Natuurlijk is de 25^ste een Zaterdag. We checkten in als groep. Na door de douane gegaan te zijn gingen we op zoek naar een drankje. De 24-uurs economie heeft zelfs op Schiphol zijn intrede Niet gedaan. Na 22.30 uur sluiten vele zaken hun deuren. De Nautilus bar is de enige bar welke 24 uur per dag open is. We namen een coke en een Seven-Up, voor vier gulden per stuk. Dat is niet echt goedkoop. We moeten instappen om 23.05 uur. We vliegen met de KLM. De totale reistijd om in Quito (Ecuador) te geraken bedraagt 16 uur. We vliegen via Aruba en Quachuil naar Quito. Natuurlijk hebben we reeds hier de eerste vertraging te pakken. We mogen nog niet klagen want het is maar voor twintig minuten. We vliegen met een MD-11 (2-4-3). Deze brengt ons bijna op het oorspronkelijke geplande tijdstip op de plaats van bestemming, Aruba. We verkeren in de "luxe" positie om 5 uur door te mogen brengen op Aruba Internationaal Airport. De captain annex piloot is ziek geworden (teveel cocktails en vrouwen?) en dus moet er een andere bemanning overkomen vliegen. Deze captain heeft echter zijn voorgeschreven rust nodig, dus kunnen we het vliegveld aan een nauwgezette inspectie onderwerpen. Rond drie uur in de nacht aankomen is niet echt ideaal. De weinige winkels die er zijn gaan pas over een paar uur 6.30 open. Nieuwe ‘estimated time of departure’ is 8.15, maar eerst zien dan geloven. Beatrix Airport is echt een wereld luchthaven. Op het moment dat wij landen staan er welgeteld twee toestellen. De hitte omsluit ons, 28°C en dat om 03.30 uur ‘s. De groeps spirit wordt meteen al getest en blijkt te slagen. Na 2,5 uur vliegen met een nieuwe bemanning komen we aan in Quayaquil, de grootste stad van Ecuador. Leeglopen deed het vliegtuig niet. Velen kwamen aanboord voor het laatste stukje nu in Noordelijke richting naar Quito. De aanvliegroute op het vliegveld was apart. Het ligt midden in de stad en de startbaan is pas op het allerlaatste moment te zien. Bovendien ligt de stad op 2800m hoogte en vlogen we dus tussen de bergen door. Een paar ‘bankingen’ waren nodig om ons op de juiste koers te zetten.

We werden op Sucre Quito Airport welkom geheten met 18°C en een rij voor de immigratie. Door de lange rij bij de immigratiedienst raakte de ‘conveyer belt’ overvol en viel er bagage van de band. Buiten gekomen constateerden we, dat het eigenlijk een piepklein lokaal vliegveldje is. Nergens een ATM (Automatic Teller Machine, pin automaat) te bekennen. In tegenstelling tot wat op een bord staat binnen in het gebouw. De meeste gingen geld wisselen bij een loket, maar wij willen een ATM! Een oude gammele Chevy (V-8) bus - heeft waarschijnlijk al een bestaan achter de rug van meer dan veertig jaar - brengt ons naar het Hostal Plaza International dat pas nog gerenoveerd is. De kamers zijn oke (4 bedden met zijn tweeën). Vlak in de buurt van het hotel ligt de Ave Amazones, waar we geld getrokken hebben. Aan de overkant bevindt "Manolo’s" een tent die in de toekomst een belangrijke rol zou gaan spelen in ons leven. Aldaar een Mozzarella Special Sandwich gegeten, die eerder als diner gezien moet worden dan als een snack. Hier scheiden onze wegen zich. Herman en ik proberen de westelijke Andes op de foto/video te leggen en struinen een beetje door de omliggende wijken zoekend naar een foto-opportunity. In een nabij gelegen park was een kunstnijverheid markt aan de gang. Er werden schilderijen, sieraden, kledij, schoenen te koop aangeboden, maar er waren ook optredens en kermis attracties aanwezig. De innerlijke mens werd niet vergeten. Bij de eerste groep was een camera-crew aanwezig van de Nationale TV? . Op een gegeven moment was de cameraman bezig Herman te filmen, terwijl ik de groep en de menigte aan het filmen was. Terug naar het hotel we hebben niks gekocht en hebben gezamenlijk de maaltijd genuttigd.

 27/07/98

Herman heeft gisterenavond de wekker gezet op 05.00 a.m. (Ja ik dacht ook dat ik op vakantie was). Ik riep de avond ervoor nog: "Heb je het palletje helmaal uitgetrokken?"; "Ja". We hebben 's avonds nog verschillende schoten gehoord (dof geluid) en om 00.45 wakker geworden door een voortdenderende vrachtwagen. Om 05.20 heb ik Herman wakker gemaakt. Je raadt het al, het palletje had hij er niet volledig uitgetrokken. Het wassen als je daar nog van kan spreken wordt een echte haast klus. Even het gezicht aaien en maar aankleden, want om 05.45 worden we beneden in de hal bij de receptie verwacht. De bus liet op zich wachten, Ecuadoraanse tijden. Uiteindelijk is de bus toch gekomen en gingen in een soort dodemansrit naar het vliegveld, waar we bijna op een stilstaande taxi klappen. De vlucht EQ 137 van Tamé Air naar Cuenca stond gepland om 07.00 voor vertrek. Maar de nadruk ligt hier op GEPLAND. Maar wat wil het lot, het toestel moest van de Galapagos Eilanden komen en had technische mankementen. Maar niet voor een kleintje vervaart wordt een C-130 Hercules (Militair Troepen/Vracht toestel) ingezet van het aangrenzende militaire vliegveld. De militairen zijn namelijk ook eigenaren van van Tamé Air. Als amateur-Paratroopers bestijgen we de trap en nemen plaats tegen de wand van het toestel of we zitten met de rug naar elkaar toe in een net/stoel. Klaarblijkelijk hadden de militairen vaker met dit bijltje gehakt, want we werden allemaal voorzien van een pakje drinken en watjes voor de oren. Het bevestigen van de riemen had de nodige voeten in de aarde. Autochtone Zakenmensen vergezelden ons, maar voor sommige was het duidelijk ook de eerste keer in de Hercules. Onze reisleidster vroeg wie er dol was op vliegen, ik natuurlijk. Misschien in de cockpit? Maar nee ze was bang voor vliegen en zocht een liefhebber ter geruststelling. Ik geniet met volle teugen van de vlucht. Mensen voor in het toestel hebben zelfs opnamen kunnen maken van de vulkaan waar we boven vlogen (twee dames in de cockpit). De ‘take-off’ ging net zoals de landing ongemerkt.